Niepodległość i dobrobyt
Hiszpania próbowała chronić swoje kolonie przed obcymi wpływami. Zakazała wwozu publikacji drukowanych poza własnymi granicami, a na podległych sobie ziemiach zabroniła używania maszyn drukarskich. Koloniści podróżowali jednak do Europy, sprowadzając "nielegalne" książki i nowe idee. Rewolucja francuska i bunt kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej pod koniec XVIII w. dostarczały odmiennych wzorów postępowania. Ekscesy francuskich buntowników mogły odstraszać, ale działania praktycznych i odważnych Amerykanów z Północy zachęcały ich południowych sąsiadów do naśladowania. Hiszpańskie kolonie zawdzięczają niepodległość ambicjom Napoleona. Gdy cesarz Francuzów najechał Hiszpanię, zmusił króla Ferdynanda VII do abdykacji i wyniósł na tron swojego brata Józefa Bonaparte, co wywołało sprzeciw Hiszpanów. Znamienici obywatele wielu miast zawiązywali w nich regionalne junty, mające rządzić w imieniu odsuniętego od władzy króla. Wkrótce lokalne organizacje przekazały władzę centralnej juncie w Sewilli.
Nowy Kongres
Hiszpański gubernator w koloniach był zdania, że junta w Sewilli może rządzić pod nieobecność prawowitego króla. Wielu kolonistów uważało jednak, że ich status jest taki sam jak miast w Hiszpanii, i że powinni wybrać własną władzę podległą tylko królowi. Tak też się stało w Chile. Niekompetentnego hiszpańskiego gubernatora zmuszono do ustąpienia na rzecz Chilijczyka Don Mateo de Toro Zambrano. Kolejnym krokiem było stworzenie rządzącej junty. W Chile gubernator zwołał cabildo abierto, formalne spotkanie najważniejszych obywateli, które podczas posiedzenia 18 września 1810 r. wybrało juntę, przysięgającą wierność królowi.