Santiago
Tło rysunków chilijskich dzieci to prawie zawsze góry pokryte śniegiem - będąc w Santiago, od razu widzi się, dlaczego. Wyrastające bezpośrednio za miastem Andy to stały punkt odniesienia dla rodowitych santiaguinos. Przyjezdnych urzekają swoją urodą, zwłaszcza skąpane w różowym świetle zachodzącego słońca, ale także wspierają jako praktyczny drogowskaz, dzięki któremu trudno pomylić kierunki.
Tak jest dopóki widoku nie zasłoni smog. Zanieczyszczenie powietrza to poważny problem stolicy, której ulice są przeważnie zakorkowane. Sytuację utrudnia położenie w niecce pomiędzy Andami a sąsiednimi wzgórzami, gdzie prawie nie wieją wiatry. Szkoda, że hiszpański konkwistador Pedro de Valdivia zakładając Santiago w 1541 r.. nie znał praw fizyki i procesów zachodzących w silnikach spalinowych. Nie należy jednak przesadnie narzekać, gdyż jest to chyba jedyna wada tego ciekawego i bezpretensjonalnego miasta. Jego mieszkańcy - choć mniej wylewni od Latynosów z pozostałych części kontynentu - są życzliwi i zawsze gotowi ugościć obcokrajowców; bardzo przyjazny jest również tutejszy śródziemnomorski klimat.
W odróżnieniu od innych stolic kontynentu. Santiago to miasto wyjątkowo przystępne dla przybyszów, jest duże, ale zachowało prowincjonalną atmosferę. Stojąc wśród zwartej zabudowy wąskich uliczek śródmieścia, trudno uwierzyć, że dookoła roztacza się aglomeracja z ponad 5 milionami mieszkańców. Rozciągnięta na dużej powierzchni, sprawia wrażenie przestronnej i jedynie w samym centrum odczuwa się ciasnotę i zagęszczenie, charakterystyczne dla wszystkich miast tej wielkości. Resztę stolicy tworzą dzielnice mieszkaniowe: zadrzewione aleje i wyszukane centra handlowe w luksusowej barrio alto, rozległe tereny z zadbanymi domami klasy średniej i ubogie osiedla robotnicze z labiryntami małych, drewnianych domostw oraz ponurymi, dotowanymi przez państwo blokami.