Smak Chile
Poemat Oda al Caldillo de Congrio (Oda do zupy z węgorza morskiego) jest w istocie przepisem kulinarnym, w którym Pablo Neruda rozkoszuje się każdym etapem przygotowań pożywnej zupy z "olbrzymiego węgorza o białym mięsie". Potrawa wzbogacona ziemniakami, cebulą i czosnkiem należy do najpopularniejszych tradycyjnych dań chilijskich. Poeta pomylił się w jednej kwestii: congrio. pomimo powszechnej w Chile opinii, nie jest węgorzem, ale rybą znaną na świecie jako kingklip chilijski. Neruda, jak wielu innych amatorów chilijskich potraw, nie popełnił jednak błędu, pisząc o przyjemności, którą czerpie się z wypicia ciepłej parującej zupy, zwłaszcza w porze zimowej. Z congrio o sprężystym białym mięsie przyrządza się również popularną frito (smażoną potrawę), tradycyjnie podawaną z ensalada chilena (sałatką z krojonych pomidorów i blanszowanej cebuli). "Jeśli będziesz w Chile i nie spróbujesz congrio frito, to tak jakbyś w ogóle tu nie był", przestrzega chilijski kucharz Carlo von Mühlenbrock.
Congrio warto spróbować na Mercado Central w Santiago - targu owocowo-warzywnym nad rzeką Mapocho. W restauracji Donde Augusto serwują wyśmienite caldillo, congrio frito w przystępnej cenie oraz corvina (ryba labraks) i duży wybór skorupiaków z zimnych wód Antarktydy, przynoszonych na wybrzeże przez Prąd Peruwiański. Przysmakiem, którego nie można pominąć jest także cordero (jagnię) wyhodowane na dalekim południu nad Cieśniną Magellana. Charakterystyczny smak zawdzięcza morskim wiatrom pokrywającym trawy solą oraz dziewiczym pastwiskom, nieskażonym pestycydami i środkami owadobójczymi. Niestety jagnięcina nie jest zbyt popularna w Chile (większość mięsa wysyła się na eksport) i podaje się ją tylko w droższych restauracjach (wyjątkiem jest Patagonia).